About Us

Μία παρέα σινεφίλ και κριτικών που ενώνουμε τις φωνές και τα κείμενά μας για να ταξιδέψουμε όλοι μαζί στον κόσμο του σινεμά. Περιπλανόμενοι θεατές, πέρα από κινηματογραφικά είδη, στεκόμαστε λίγο μαζί με τον Κριστιάν και τη Σατίν στην οροφή του τεράστιου ελέφαντα στο Moulin Rouge, σκαρφαλώνουμε στο Mount Rashmore μαζί με τον Κάρι Γκραντ στο North by Northwest του Αλφρεντ Χίτσκοκ, κολυμπάμε στον ωκεανό μαζί με την Ντόρι και το Νέμο, ταξιδεύουμε σε έναν γαλαξία πολύ-πολύ μακριά μαζί με τους ήρωες του Star Wars. Κι έπειτα επιστρέφουμε για να μιλήσουμε για τις σινεφίλ... εκδρομές και εμμονές μας.

Αρχισυνταξία:

Αγγελική Στελλάκη (Tyler Durden)

Η πρώτη ταινία που είδε σε κινηματογραφική αίθουσα ήταν το Χορεύοντας με τους Λύκους. Κατά τη διάρκεια του οποίου διάβαζε Μίκι Μάους, σπάζοντας τα νεύρα όλων. Σε σινεφίλ μονοπάτια οδηγήθηκε όταν, κατά τη διάρκεια μοναχικών κινηματογραφικών βραδινών περιπλανήσεων, διαπίστωσε ότι νοιώθει μια παράξενη ευτυχία, κάθε φορά που τα φώτα χαμηλώνουν, ο ήχος του προτζέκτορα πλημμυρίζει το χώρο και μυρωδιά ποπ κορν ξεχύνεται στην αίθουσα.

Αντώνης Γκούμας (Gimli)

Θα μπορούσε να ζήσει εξίσου ευχάριστα στη Μέση Γη όσο στη Metropolis, από τα πιο ρεαλιστικά πλάνα στα πιο σουρεαλιστικά συννεφάκια. Μπαίνοντας στις αίθουσες παθιάζεται αμετανόητα κάθε φορά που σβήνουν τα φώτα. Στα Φεστιβάλ που καλύπτει αντί για τις πολυαναμενόμενες ταινίες προτιμά να ανακαλύπτει άγνωστα μικρά διαμαντάκια που ίσως να μην δούμε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες. Συνήθως καλοπροαίρετος, προσέξτε, όμως, όταν κραδαίνει το «τσεκούρι» του.

Ομάδα Σύνταξης:

Κατερίνα Σιδηροπούλου (Holly Golightly)

Σαν όλα τα μικρά παιδάκια, οι πρώτες ταινίες που είδε ήταν τα κλασσικά κινούμενα σχέδια της Disney. Κοντά στα 10, όμως, αποφάσισε να δει και εκείνη κάτι που έβλεπαν οι «μεγάλοι». Έτσι, έκατσε όλο προσήλωση να δει την «Ελισάβετ» με την Cate Blanchet. Ε αυτό ήταν! Μαγεύτηκε τόσο που έγινα φανατική του κινηματογράφου. Μέχρι και τα 19 της έβλεπε εμπορικές ταινίες, δείχνοντας έντονα την αγάπη της για τα θρίλερ. Ώσπου στο πανεπιστήμιο, ήρθε το μάθημα του κινηματογράφου και οι παλιές κλασσικές ταινίες του Τσάπλιν, του Όρσον Γουέλς, του Μπάστερ Κήτον. Από εκεί και πέρα, άνοιξε τους κινηματογραφικούς της ορίζοντες, παρακολουθώντας παλιό αλλά και σύγχρονο κινηματογράφο ∙ αυτή τη φορά όμως με ιδιαίτερη αδυναμία στο κοινωνικό σινεμά.

Δημήτρης Χριστόπουλος (Trinity)

Ξεκίνησε το '80 με τετράχρωμα pixel που έβλεπε στην 14 ιντσών τηλεόραση του και έφτασε στο σήμερα προγραμματίζοντας στερεοσκοπικές 3D παραγωγές full HD για πλανητάρια. Μοναχικός cowboy κάθεται μεταμεσονύκτια, όταν τα πάντα έχουν σωπάσει, μπροστά στο θαμπό φως της οθόνης του και περιπλανιέται ανάμεσα στα μηδενικά και άσους του internet, μάχεται σε ψηφιακούς κόσμους των video games και καλπάζει στο κόσμο των cine effects. Θα προσπαθήσει να σας περιγράψει αυτά που βλέπει απλά και απέριττα, "Talk to me like Ι am a six year old!".

Γιώτα Τσιορβά (Nemo)

Θυμάται τον εαυτό της να κλαίει επειδή η μαμά της δεν ήθελε να την πάει να δει το «Μπάμπι το Ελαφάκι»... Σκασίλα της για το ελαφάκι, σινεμά ήθελε να πάει… και ακόμα αυτό θέλει… να πηγαίνει σινεμά… να βλέπει ταινίες… με αδυναμία στα κινούμενα σχέδια (όσα χρόνια και αν περάσουν!) και μεγάλη της αμαρτία οι ταινίες με μεταφυσικούς πρωταγωνιστές (βαμπίρ, λυκανθρώπους, ζόμπι κτλ.). Παρ’όλα αυτά θα δει τα πάντα. Και σημαντική σημείωση: δεν έχει κοιμηθεί ποτέ σε ταινία, όσο κουρασμένη και αν είναι, όσο βαρετή και να είναι η ταινία. Αρκεί να είναι σινεμά… χόμπι, ανάγκη, εξάρτηση, έρωτας…

Αχιλλέας Βασιλείου

O Αχιλλέας Βασιλείου γεννήθηκε λίγο πριν το δεύτερο μέρος του «The Godfather» κερδίσει το Oscar καλύτερης ταινίας. Επιβεβαιωμένες πηγές αναφέρουν ότι η σύλληψη από τους γονείς του έγινε εφόσον αυτοί παρακολούθησαν το τετράωρο έπος «Lawrence of Arabia». Στα 6 του χρόνια, μεγαλύτερα ξαδέλφια του τον ανάγκασαν να δει τον «Εξορκιστή» και έτσι ο δαίμονας του σινεμά τον κυρίευσε στην κυριολεξία. Σπούδασε δημοσιογραφία, μόνο και μόνο για να ασχοληθεί με την κριτική κινηματογράφου. Στόχος του: H Live αναμετάδοση της Απονομής Oscar μέσα από το Dolby Theater, παρέα με το σουρεαλιστικό κοινό της ραδιοφωνικής εκπομπής του'' 7 Oscar για τον Αχιλλέα''.

Φράνσις (Kate Car)

Την πρώτη ταινία την είδε πριν πολλά χρόνια σε συνοικιακό σινεμά. Τραυματική εμπειρία... Επική η ταινία. Από τότε δηλώνει ανερυθριάστως ότι οι ταινίες (όπως και τα βιβλία) την έχουν πάρει κανονικά στο λαιμό τους. Πιστεύει ότι το σινεμά, όπως και η Τέχνη γενικώς, ΔΕΝ θα πεθάνει ποτέ, επειδή η τρισάθλια πραγματικότητα ειρωνεύεται χοντρά τις προθέσεις και τα όνειρά μας... Άρα κάπως πρέπει να αποδίδεται δικαιοσύνη.

Ηρώ Εμμανουήλ

Εθισμένη στην τέχνη του σινεμά με αδυναμία στον παλιό καλό βωβό κινηματογράφο… Mη τρομάζετε όμως, βλέπω και καινούριες ταινίες και ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου για κάθε μία από αυτές… Ευτυχώς, ποτέ δεν είναι αρκετές!

Μαριάννα (Bridget)

Έχοντας ως πρότυπο τη Bridget Jones, τι άλλο μπορείς να σκεφτείς για εκείνη παρά το ότι είτε θα σε εκνευρίσει απεριόριστα ή θα την αγαπήσεις… “just as she is”; Έχει παρακολουθήσει από τις μεγαλύτερες χαζομάρες μέχρι τις σοβαρότερες σινεφίλ ταινίες κι έχει καταφέρει να διαγράψει από τη μνήμη της τις περισσότερες από αυτές, ακόμα και μερικές ώρες μετά «της απομάκρυνσης από την οθόνη». Ακόμα καλύτερα: ευκαιρία να τις δει ξανά!

Μυρτώ Ιμιρζιάδη (ET)

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, βλέπει ταινίες. Δεν είναι εύκολο να εντοπίσει την αρχή, αλλά εκείνο που έχει κρατήσει σαν πρώτη ανάμνηση είναι ο μικρός γλυκύτατος Ε.Τ. της δεκαετίας του ’80. Η ταινία με την οποία, κατά τη γνώμη της, θα έπρεπε να γνωρίζουν το σινεμά όλα τα πιτσιρίκια. Η πρώτη φορά στην σκοτεινή αίθουσα, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ακαθόριστη κι αυτή. Ήταν πια στην εφηβεία όταν άρχισε να συνειδητοποιεί τη μαγεία του κινηματογράφου! Τη μαγεία της δημιουργίας μιας ταινίας και τη μαγεία της σκοτεινής αίθουσας. Η κάθε ταινία έχει την ώρα της! Φτάνει να μπορείς να την διακρίνεις για να την απολαύσεις!

Ναυσικά Διαμαντοπούλου (Satin)

Αρχισε να βλέπει σινεμά αργά για την ηλικία της. Πριν την εντυπωσιάσει κάποια ταινία είδε διάφορες ασχετες, γλυκανάλατες και «κουλές». Εκεί που ανακάλυψε οτι το σινεμά μπορεί να την συγκινήσει ήταν όταν είδε το «Δωμάτιο του γιου μου». Την μαγεία του παγκόσμιου κινηματογράφου την ανακάλυψε σε movie therapy μετά από ενα δυνατό πατατράκ….Και η συνέχεια γνωστη…

Κική Μαργαρίτη (Oldboy)

Αργησα να ανακαλύψω τη μαγεία του σινεμά. Όπως φαίνεται, όμως, ποτέ δεν είναι αργά. Με μία ιδιαίτερη αδυναμία στα θρίλερ, τα αστυνομικά και γενικά τις ταινίες τρόμου (μάλλον πρέπει να κοιταχτώ σε κανέναν γιατρό) ξεκίνησα κι εγώ το δικό μου ταξίδι στις σκοτεινές αίθουσες. Απεχθάνομαι τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας και ό,τι έχει να κάνει με βαμπίρ και εξωγήινους. Μιούζικαλ δε συνηθίζω να βλέπω, ενώ με τις κωμωδίες κρατώ πάντα μια επιφύλαξη. Δεν λεω ποτέ όχι σε περιπέτειες και αγαπώ τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Δίνουμε ραντεβού, λοιπόν, εδώ για τις κινηματογραφικές μας διαδρομές με cinepivates όσους αγαπούν τη μεγάλη οθόνη. Καλό μας ταξίδι…

Amelie (Amelie)

Της άρεσε από μικρή ηλικία να παρακολουθεί ταινίες – με το δικό της βέβαια τρόπο- μιας και ένιωθε ότι ταξιδεύει με τους ήρωες στις κινηματογραφικές τους περιπέτειες. Μπορώ να πω ότι παρακολουθώ σχεδόν τα πάντα, με μια μικρή εξαίρεση∙ τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Κάποια ιδιαίτερη προτίμηση; Χμ, ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος θα έλεγα, και κυρίως ο γαλλικός. Σ’ αυτό το μαγικό κινηματογραφικό ταξίδι που θα επιχειρήσουμε, σας καλούμε να μας συντροφέψετε και να καταθέσετε τις δικές σας απόψεις και προτιμήσεις… Καλή μας προβολή!

Σοφία Ζησίμου (Frankenweenie)

Frankenweenie, αχ Frankenweenie μία goth ψυχή που μυρίζει ψάρι και φασκόμηλο. Την εποχή των δεινοσαύρων είχε ήδη μάθει τον Bergman, τον Fassbinder, τον Fellini, τον Κουροσάβα αλλά και τον Humphrey, τον Buster, τον Gregory, τον Frank και όλους αυτούς με αποτέλεσμα όταν έφτασε στον Homo Sapiens να ξέρει και την Rita, την Laureen, την Greta, την Grace, την Marlene και όλες αυτές. Απαρηγόρητα κουλτουριάρα η μόνης της ψυχαγωγία ήταν (σ)το Πάρτυ, παρέα με τον Νεαρό Φρανκενσταϊν και τον Ροζ Πάνθηρα. Αλλά τελικά σώθηκε όταν είδε έναν Εφιάλτη πριν τα Χριστούγεννα, ότι ένας φίλος της παντρεύτηκε μια Νεκρή Νύφη και η ίδια Σκότωσε το Βασίλη. 'Ετσι δέχτηκε ότι είναι Πολύ Σκληρή για να Πεθάνει κι ακόμα και ο Υπάνθρωπος Αράχνη αξίζει να ζει.

Βασίλης Αναστασόπουλος (Frank Serpico)

Ο Frank Serpico είναι στην πραγματικότητα το alter ego του Βασίλη Αναστασόπουλου, ενός ακόμα εκ των πολλών εν Ελλάδι δημοσιογράφων και των ακόμα περισσότερων σινεφίλ. «Τι τον κάνει λοιπόν ξεχωριστό;» θα αναρωτηθεί κανείς. Μα, όταν η πρώτη ταινία που είδε στον κινηματογράφο (θερινός στο Ξυλόκαστρο, καλοκαίρι του 1982) ήταν το «Τρελές περιπέτειες στη ζούγκλα με ένα τηγάνι (Crazy jungle adventure ο πρωτότυπος τίτλος)», τότε πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Λάτρης -κυρίως- του αμερικανικού σινεμά, αλλά και σκληρός κριτής του, αναζητά, ως άλλος Κερκ Ντάγκλας στην «Οδύσσεια» του 1954, τη δική του Ιθάκη στην καλή παρέα των Cineπιβατών.

Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος (Antoine Doinel)

Παρά το γαλλικό μου ψευδώνυμο που είναι και το φιλμικό alter ego του Francois Truffaut, γεννήθηκα στην Αλεξανδρούπολη στης οποίας τους κινηματογράφους είχα τις πρώτες επαφές με τον κινηματογράφο. Από τη μια «Ο πόλεμος των άστρων» και από την άλλη ο «Τοίχος» του Γιλμάζ Γκιουνέι συνέστησαν το δίπολο πού με κυνηγάει. Τα άστρα του Χόλιγουντ και τα διακριτικά φώτα του cinéma d’auteur με οδήγησαν στην Γαλλία όπου ανδρώθηκα στην κινηματογραφική σκέψη. Τι μ’αρέσει; Απλό: όλες οι καλές ταινίες από όλα τα είδη εκτός από τις ρομαντικές κομεντί. Ιδιαίτερη προτίμηση σε ευρωπαïκό, ανεξάρτητο αμερικάνικο και ασιατικό κινηματογράφο. Κλείνω εδώ γιατί ως γνήσιος λάτρης του γαλλικού νέου κύματος μου αρέσει να μιλάω με τις ώρες.

Δημήτρης Παπαδημητρίου (Dennis)

Μια ζωή του λέγανε να διαβάζει το παρακάτω μάθημα για να ναι καλός μαθητής. Mια ζωή τα καλοκαίρια του δίνανε τα βιβλία της επόμενης χρονιάς για να ναι έτοιμος. Αυτός, μια ζωή τους έγραφε κανονiκά και είχε μέσα σε όλα αυτά τα βιβλία τον Ποπάυ, τον Μίκυ και τον Σκρουτζ. Σήμερα, βοηθάει ανθρώπους και γράφει για το "καλό σινεμά", που μόνο αυτό μπορεί και βλέπει...

Matilda (Matilda)

Δεν θυμάται πότε είδε την πρώτη της κινηματογραφική προβολή. H ταινία όμως που την έκανε να διαπιστώσει πως πίσω από μια κινηματογραφική αφήγηση κρύβονται πολλοί συμβολισμοί , εν ολίγοις πως αυτό που βλέπεις δεν είναι πάντα αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται, ήταν το Brasil του Terry Guiliam. Έκτοτε μυήθηκε σ΄έναν εντελώς καινούριο τρόπο θέασης.