Uncategorized

«Μαχαιροβγάλτης»: το μαχαίρι τούτο φοβούμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου

Έχουν περάσει κάποια χρόνια από το σοκαριστικό Σπιρτόκουτο. Αυτή τη φορά, με τον «Μαχαιροβγάλτη» ο Γιάννης Οικονομίδης επιχειρεί κάτι άλλο: να αποδείξει ότι οι σιωπές μπορούν καμιά φορά να είναι περισσότερο επίπονες από τις βρισιές.
Ο Νίκος περνάει ανιαρά τις μέρες του στην επαρχία. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο θείος του, τον παροτρύνει να εγκαταλείψει την Πτολεμαΐδα και να έρθει στην Αθήνα. Του προσφέρει στέγη, διατροφή και μια εύκολη δουλειά που περιλαμβάνει τη συνεχή παραμονή του στο σπίτι. Ο Νίκος βρίσκεται έτσι αποκλεισμένος σε ένα «γκρίζο» προάστιο της πόλης με μόνη παρέα το θείο και τη θεία του. Μέχρι τη στιγμή που οι ισορροπίες ανάμεσα στους τρεις αρχίζουν ν’ αλλάζουν…
Ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι μια ταινία που εύκολα θα μπορούσα να απορρίψω. Ναι, θα μπορούσα να πω ότι όλη αυτή η έλλειψη διαλόγου καταντάει βαρετή (που δεν καταντάει), ή ότι ίσως πάσχει από την «κατάρα» του ελληνικού σινεμά: την έλλειψη σεναρίου.
Και όμως… όσο περνούν οι μέρες από την πρώτη προβολή, τόσο εκτιμώ περισσότερο την ταινία του Οικονομίδη και τόσο θεωρώ ότι κάτι άλλο ήθελε να πει. Ακόμα και αν κάποια σημεία –εξαιτίας των ελάχιστων σκηνών διαλόγου- φαίνονται πρόχειρα ή χωρίς συνοχή.
Φαίνεται πως ο Οικονομίδης θέλησε να δείξει ότι ναι, οι λέξεις πονάνε. Στην ταινία οι ήρωες μιλούν μόνο για να πικράνουν, να πληγώσουν, να ματώσουν. Αλλά και οι σιωπές το ίδιο κάνουν, είναι και αυτές ανελέητες.
Και ευτυχώς ο Οικονομίδης έχει τρεις πολύ άξιους ηθοποιούς στα χέρια του που μπορούν να αναδείξουν τόσο τη λεκτική βία, όσο και εκείνη που δε χρησιμοποιεί λέξεις και ήχους. Ο Στάθης Σταμουλακάτος, ο Βαγγέλης Μουρίκης και η Μαρία Καλλιμάνη δίνουν τρεις εξαιρετικές ερμηνείες, ενώ η ασπρόμαυρη φωτογραφία βοηθάει τον Οικονομίδη να αναδείξει ένα «γκρίζο» τοπίο μιας σκληρής πόλης.
Θα σταθώ όμως σε μια σκηνή. Στην αρχή φαίνεται σχεδόν ξεκάρφωτη. Μόνο που δεν είναι. Πρόκειται για τη μοναδική έγχρωμη σκηνή της ταινίας, όταν ο Νίκος μπαίνει σε ένα θέατρο για να παρακολουθήσει μια παράσταση, πριν από μια κρίσιμη σκηνή της ταινίας. Αυτά που παρακολουθούμε επί σκηνής ίσως να μην έχουν και πολύ σημασία. Το όνειρο, το γέλιο γίνεται εφιάλτης, μια τεράστια γιαπωνέζικη γυναικεία φιγούρα που κουνάει απειλητικά μια ματωμένη σημαία… Η ιστορία ενός ελληνικού ονείρου που περνά μέσα από έναν εφιάλτη.
Τάιλερ Ντέρντεν

cinepivates

Συντακτική ομάδα

2 σκέψεις σχετικά με το “«Μαχαιροβγάλτης»: το μαχαίρι τούτο φοβούμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου

  • Η άποψη μου πάντως είναι πως και στις προηγούμενες ταινίες του οι σιωπές ήταν αυτές που καθήλωναν και πάγωναν το αίμα σου. Όταν την "Ψυχή στο στόμα", ο Τάκης κοιτούσε τον εαυτό του στον καθρέφτη ή η σκηνή του φόνου στο σταματημένο αυτοκίνητο.

    Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *