Uncategorized

Όταν η μουσική συνάντησε το σινεμά

Η αλήθεια είναι ότι οι μουσικές βιογραφίες άρεσαν πάντα στο Χόλιγουντ. Και γιατί να μην του αρέσουν; Σεξ, ντραγκς και rock n’ roll είχαν πάντα την τιμητική τους στο σινεμά. Έστω ένα από τα στοιχεία αυτά να διαθέτει μια ταινία έχει τις βάσεις για να γίνει αυτομάτως κλασσική.


Από τον νεαρό Τζον Λένον, μέχρι τη Μπίλι Χόλιντεϊ και από το πανκ είδωλο Σιντ Βίσιους μέχρι τον ευαίσθητο Ίαν Κέρτις, ιδού δέκα μουσικά είδωλα (και έντεκα ταινίες) τα οποία πάλεψαν με τους δαίμονές τους και αγάπησαν τη μουσική.


  1. Όλοι θέλουν λίγη αγάπη (Nowhere Boy -2009, Σαμ Τέιλορ Γουντ)

«Συνήθιζα να λέω στην θεία μου, “Μου πετάς τη γαμημένη ποίησή μου και μια μέρα θα το μετανιώσεις, όταν θα είμαι διάσημος” κι εκείνη πετούσε τα πράγματά μου. Δεν την συγχώρησα ποτέ που δεν με αντιμετώπιζε ως μια γαμημένη ιδιοφυία, ή ότι ήμουν όταν ήμουν παιδί» δήλωσε κάποτε ο Τζον Λένον.

Μια στιγμή από τη ζωή αυτής της… γαμημένης ιδιοφυίας παρακολουθεί η ταινία Nowhere Boy (και όχι η σαχλή ελληνική μετάφραση του τίτλου Όλοι θέλουν λίγη αγάπη). Επομένως, δεν μιλάμε για μια βιογραφία, αλλά για μια ιστορία ενηλικίωσης.

Στο κέντρο της ο νεαρός Τζον Λένον, ο οποίος μεγαλώνει στο Λίβερπουλ μαζί με τη θεία του Μίμι. Στο προσκήνιο εμφανίζεται ξανά η μητέρα του, εξαφανισμένη από χρόνια και μία σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Εν τω μεταξύ, ο Τζον στρέφει την προσοχή του στη μουσική και γνωρίζει τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ.

Στα συν η παρουσία φυσικά του Άαρον Τζόνσον, του next big thing του αμερικανικού σινεμά.

  1. Control (2007, Άντον Κόρμπιν)

Ήταν μόλις 23 ετών όταν αυτοκτόνησε. Μέχρι τότε όμως, ο Ίαν Κέρτις, «ψυχή» του συγκροτήματος Joy Division είχε καταφέρει να αφήσει το στίγμα του στη μουσική σκηνή. Η ταινία αποτελεί ένα ασπρόμαυρο κομψοτέχνημα για την άνοδο και την κατάβαση στην κόλαση του ήρωά της, ενώ παρουσιάζει την μουσική σκηνή του Μάντσεστερ.

Η απελπισία, η ευαισθησία, η ποίηση, ο έρωτας μπλέκονται σε αυτήν την εκδοχή της ιστορίας, όπως την «είδε» ο σκηνοθέτης Άντον Κόρμπιν και την ερμήνευσε εξαιρετικά ο Σαμ Ράιλι.

  1. Ray (2004, Τέιλορ Χάκφορντ)

Ο Τζέιμι Φοξ ως Ρέι Τσαρλς.  Μια ταινία που ευνοήθηκε πάρα πολύ από την βασική ερμηνεία και έχασε ίσως σε άλλα σημεία. Ο Ρέι Τσαρλς, μια μεγάλη μορφή της τζαζ, των blues, ήταν παράλληλα και μια προσωπικότητα βασανισμένη (όπως όλες οι ιδιοφυίες): Σε ηλικία επτά ετών, λίγο μετά τον πνιγμό του μικρότερου αδερφού του (για τον οποίον θεωρούσε τον εαυτό του υπεύθυνο) τυφλώθηκε. Έζησε για περίπου 70 χρόνια χωρίς φως, παλεύοντας με τους δαίμονές του και την ηρωίνη.

Για αυτήν την ερμηνεία, την κινησιολογία και κυρίως την ικανότητα να μπει στο πετσί αυτού που ήταν ο Ρέι Τσαρλς, ο Τζ.Φοξ κέρδισε ένα Όσκαρ.
Τυχαίο; Δεν νομίζω. ;-)

  1. Walk the line (2005, Τζέιμς Μάγκνολτ)

Ο Χοακίν Φοίνιξ είναι να μην αναλάβει ένα πρότζεκτ. Κιθάρα έπαιξε μόνος του, τραγούδησε μόνος του… και όλα αυτά προκειμένου να ερμηνεύσει τον Τζόνι Κας. Αλλωστε, ο ίδιος ο Τζόνι Κας λέγεται πως επέλεξε τον Χ.Φοίνιξ για αυτό το ρόλο. Την παράσταση κλέβει βέβαια η Ριζ Γουίδερσπουν στο ρόλο της Τζουν Κάρτερ που υπομένει καρτερ-ικά τα καπρίτσια του συντρόφου της.

ΥΓ. Στα συν φυσικά η μουσική.

  1. Ζωή σαν τριαντάφυλλο (2007, Ολιβιέ Νταχάν)

Η Μαριόν Κοτιγιάρ δεν ερμηνεύει την Εντίθ Πιαφ. Είναι η Εντίθ Πιαφ. Σε αυτή την απεικόνιση της ζωής της μεγάλης τραγουδίστριας, η Γαλλίδα ηθοποιός βάζει τα δυνατά της: και τα δυνατά της της έφεραν και ένα βραβείο Όσκαρ.

Από 17χρονη επίδοξη τραγουδίστρια σε μια τραγική φιγούρα, στιγματισμένη από τον θάνατο και την απώλεια. Το σώμα της Μ.Κοτιγιάρ μετατρέπεται σε ένα κουφάρι του παλιού του εαυτού, καθώς καταχρήσεις και ασθένειες το χτυπούν αλύπητα. Η μουσική κάνει την ταινία ακόμα πιο σπαρακτική.

  1. I’m not there (2007, Τοντ Χέινς)

Πρόκειται για ένα ιδιότυπο πείραμα. Ή καλύτερα ένα παζλ. Με εικόνες του Μπομπ Ντίλαν. Αν κάποιος θέλει να δει μια ταινία με αρχή μέση και τέλος για την ζωή του μεγάλου τραγουδοποιού, τότε καλύτερα να μη δει αυτήν.

Γιατί στο Im not there παρουσιάζονται «ψύγματα» μόνο του ποιος είναι ο Μπομπ Ντίλαν, στιγμές σαν φωτογραφίες πολαρόιντ που αποκαλύπτουν σιγά-σιγά μια ευρύτερη εικόνα. Ο εραστής. Ο ποιητής. Ο μουσικός. Το παιδί. Κέιτ Μπλάνσετ, Κρίστιαν Μπέιλ, Ρίτσαρντ Γκιρ, Χιθ Λέτζερ, Μπεν Γουίσοου, Μάρκους Καρλ Φράνκλιν. Τα έξι πρόσωπα μιας μουσικής ιδιοφυίας.

  1. Sid and Nancy (1986, Άλεξ Κοξ) 

Η ιστορία του Σιντ και της Νάνσι. Ή της Νάνσι και του Σιντ. Ο Γκάρι Όλντμαν ερμηνεύει το πάνκ ίνδαλμα Σιντ Βίσιους, μπασίστα των Sex Pistols και την καταστροφική και παθιασμένη σχέση του με την Νάνσι Σπάντζεν.

Η ιστορία γνωστή. Ένα πρωί η Νάνσι βρίσκεται μαχαιρωμένη και ο Σιντ συλλαμβάνεται για τον φόνο της. Βγαίνει από τη φυλακή και λίγο αργότερα πεθαίνει από υπερβολική δόση ηρωίνης. Ο Ρωμαίος συναντά την Ιουλιέτα σε πανκ σκηνικό.




  1. Bird (1988, Κλιντ Ίστγουντ)

Ο Κλιντ Ίστγουντ αποτίνει φόρο τιμής στον μεγάλο μουσικό της τζαζ Τσάρλι «Γιάρντμπερντ» Πάρκερ. Ήταν 1988 όταν ο Κλιντ Ίστγουντ με τη δεύτερη μόλις σκηνοθετική του απόπειρα ξεκινούσε μια καινούρια καριέρα. 

Το σενάριο ήταν του Τζόελ Ολιάνσκι, και ήταν βασισμένο στα απομνημονεύματα της Τσαν Ρίτσαρντσον, της λευκής συντρόφου του Πάρκερ. Εξιστορούσε τον εθισμό του Πάρκερ από τα ναρκωτικά, τα προβλήματά του, την αντίσταση της Τσαν να μπει σε ψυχιατρική κλινική και την επανάσταση που έφερε ο ίδιος στην τζαζ. Η μουσική βέβαια αξεπέραστη, αλλά αυτό που μένει είναι η εξαιρετική ερμηνεία του Φόρεστ Γουίτακερ.

  1. Οι τελευταίες ημέρες (2005, Γκας Βαν Σαντ)

Η ταινία του Γκας Βαν Σαντ υποστηρίζει ότι δεν είναι μια βιογραφία. Είναι, ωστόσο, μια αναφορά στον θάνατο του Κερτ Κομπέιν των Νιρβάνα. Οι Τελευταίες Ημέρες παρακολουθούν αυτό που λέει ο τίτλος: τις τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου που έζησε γρήγορα και πέθανε νέος. 

Ο Μπλέικ βρίσκεται σε μια εξοχική έπαυλη παρέα με τα άλλα μέλη της μπάντας του και μια στοίβα ναρκωτικά. Ο χρόνος κυλάει αργά σχεδόν νωχελικά, προς τον θάνατο. 

«Είναι μακρύς ο δρόμος από τον θάνατο στη γέννηση» τραγουδάει ο Μπλέικ. Στο Last Days ο Μπλέικ προσπαθεί να διανύσει αυτή την απόσταση, και να αποδράσει από τη ζωή και τους δαίμονές του.

  1. Lady sings the blues (1972, Σίντνεϊ Τζ.Φιόυρι)

Δύο μεγάλες κυρίες συναντιούνται στο πανί του σινεμά: η Νταϊάνα Ρος ερμηνεύει την Μπίλι Χόλιντεϊ. 

Η ταινία παρουσιάζει τη βασανισμένη ζωή της μεγάλης κυρίας της τζαζ: από τη δύσκολη παιδική της ηλικία, τις μέρες της σε οίκους ανοχής, όπου εργάστηκε τόσο σαν καθαρίστρια όσο και σαν πόρνη, τους βιασμούς της, καθώς και την άνοδό της στο στερέωμα της τζαζ. Και φυσικά η πτώση, μέσα από την εξάρτησή της από τα ναρκωτικά. 

Αν και πολλοί είναι αυτοί που αμφέβαλλαν για τις υποκρητικές ικανότητες της Νταϊάνα Ρος, εκείνη κατόρθωσε να τα βγάλει πέρα μια χαρά, φτάνοντας να είναι μέχρι και υποψήφια για Όσκαρ ερμηνείας.

Συν μία

24 hour party people (2002, Μάικλ Γουίντερμπότομ)

Δεν αποτελεί μια βιογραφία. Αποτελεί τη χαρτογράφηση μιας ολόκληρης μουσικής σκηνής, εκείνης του Μάντσεστερ. Είναι και πού περισσότερα. 

Εκτός από την ιστορία του Τόνι Γουίλσον, του Hacienda Club,  της Factory Records, των Happy Mondays, των Joy Division, των New Order αποτελεί και μια ταινία για μερικά από τα σημαντικότερα μουσικά κινήματα: pank, new wave, grange, rave, acid house.

cinepivates

Συντακτική ομάδα

2 σκέψεις σχετικά με το “Όταν η μουσική συνάντησε το σινεμά

  • ΚΟΥΔΟΥΝΕΕΕΕΕΣ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ
    Πως γίνετε να ξεχασεις να αναφέρεις το THE Doors, Jim Morisson, Oliver Stone, Val Kilmer…..

    ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!

    Σχολιάστε
  • Η επιλογή είναι εντελώς υποκειμενική.. δεν «ξέχασα». Απλά επέλεξα να μη το βάλω. Προσωπικά δεν είναι του γούστου μου. Προτιμώ ο -υπερεκτιμημένος- Όλιβερ Στόουν να ασχολείται με τις συνωμοσίες και να αφήσει τις μουσικές βιογραφίες ήσυχες…

    Τάιλερ

    Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *