ΚΡΙΤΙΚΕΣΣινε-προτάσειςΣινεμά

2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος

2001-A-Space-Odyssey

5-popcorn

Μισό αιώνα ζωής έκλεισε το 2001 του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και μοιάζει να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από πάνω του. Φέτος, μάς δίνεται η ευκαιρία να (ξανα)δούμε το αριστούργημα του διάσημου σκηνοθέτη στην καλύτερη δυνατή ποιότητα εικόνας.

Δεν είναι εύκολο να κατατάξεις κάπου το 2001. Εντυπωσιακό κινηματογραφικό επίτευγμα, σκεπτόμενη ταινία επιστημονικής φαντασίας (τελείως διαφορετική, όμως, από όλες τις άλλες ταινίες του είδους), μια καταγραφή του ανθρώπινου είδους και της πορείας του στο σύμπαν. Ο Κιούμπρικ μπορεί να θέλησε να κάνει μια ταινία για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής -όπως δήλωνε ο ίδιος στη διάρκεια της προετοιμασίας της ταινίας-, αντ’ αυτού όμως επέλεξε να στραφεί στον ίδιο τον άνθρωπο, τους φόβους, τις φιλοδοξίες του, προσπαθώντας να μπει στο μυαλό του και να βρει τι είναι αυτό που του δίνει την ανθρώπινη υπόστασή του και ποια η σχέση του με ό,τι βρίσκεται «εκεί έξω».

2001-odyssey

Η διαστημική όπερα του Κιούμπρικ ξεκινά από τη χαραυγή της ύπαρξης του ανθρώπου (μέσα από τη γνώση που συμβολίζεται με τον τεράστιο μονόλιθο) και συνεχίζει έως την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης (ο HAL 9000 και τα ανθρώπινα συναισθήματα που αυτός αναπτύσσει) και φτάνει μέχρι το υπέρτατο επίτευγμα του ανθρώπου: την σχέση του ανθρώπου με το διάστημα.

2001-1

«Παιδί» του Ψυχρού Πολέμου και του φόβου απέναντι στην τεχνολογία -όπως και το SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα)-, το 2001 με τις μπαλετικές κινήσεις της κάμερας και τις φιλοσοφικές προεκτάσεις του είναι μια ταινία που σε αναγκάζει να τη δεις ξανά και ξανά. Για τα -εξαιρετικά για την εποχή τους- εφέ, για τη μουσική (ο Κιούμπρικ εγκατέλειψε την ιδέα για ένα συμβατικό σάουντρακ, επιλέγοντας τη χρήση κομματιών κλασικής μουσικής), για να προσπαθήσεις να εξηγήσεις τι σημαίνει ο μονόλιθος και τι το πλάνο του τέλους. Μια ταινία – πραγματική εμπειρία, από αυτές τις σπάνιες του κινηματογράφου που δύσκολα επαναλαμβάνονται. Στα χρόνια που θα ακολουθούσαν τα μπλοκμπάστερ θα κυριαρχούσαν. Αλλά ελάχιστα θα είχαν τη «σοφία» του 2001.

Αγγελική Στελλάκη

Η πρώτη ταινία που είδε σε κινηματογραφική αίθουσα ήταν το Χορεύοντας με τους Λύκους. Κατά τη διάρκεια του οποίου διάβαζε Μίκι Μάους, σπάζοντας τα νεύρα όλων. Σε σινεφίλ μονοπάτια οδηγήθηκε όταν, κατά τη διάρκεια μοναχικών κινηματογραφικών βραδινών περιπλανήσεων, διαπίστωσε ότι νοιώθει μια παράξενη ευτυχία, κάθε φορά που τα φώτα χαμηλώνουν, ο ήχος του προτζέκτορα πλημμυρίζει το χώρο και μυρωδιά ποπ κορν ξεχύνεται στην αίθουσα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *