ΘΕΜΑΤΑΦεστιβάλ

59o ΦΚΘ: Διαβολόψαρα και σκληρή ενηλικίωση

fridays-child001

Friday’s child

Η ταινία Friday’s Child αφορά στην σκληρή ενηλικίωση του ορφανού Ρίτσι. Στα 18α γενέθλιά του, ο Ρίτσι αποφασίζει να φύγει από τον χώρο που τον φιλοξενεί η Πρόνοια και να ζήσει μονος του με όποιες δυσκολίες αυτό συνεπάγεται. Παρά τις προσπάθειες του να εργαστεί και να ζήσει έντιμα, πολλές φορές ακολουθεί τον εύκολο δρόμο της κλοπής: σε αρκετές σκηνές εξάλλου τον βλεπουμε να τρυπώνει σε αποδυτήρια και σε σπίτια προκειμένου να βρει λίγα χρήματα για να επιβιωσει.

Ο πρωταγωνιστής Tye Sheridan δίνει μια εντυπωσιακή ερμηνεία και ανταποκρίνεται απόλυτα στον ρόλο ενός μυστικοπάθους και κλειστού νεαρού.

Παρά την σκληρότητα που τον χαρακτηρίζει φαίνεται να επηρεάζεται εύκολα από τον επικίνδυνο «φίλο» που γνωρίζει, Swim (Caleb Landry Jones), ο οποίος μοιάζει να κυνηγάει μόνο μπελάδες. Παράλληλα γνωρίζει την Τζόαν, την οποία και ερωτεύεται κρατώντας όμως και π’αλι τις αποστάσεις του. Η σχέση τους παραμένει ένα ανώριμο ρομάντζο, ενώ το αδιαπέραστο τείχος που έχει χτίσει απέναντι στους ανθρώπους δικαιολογείται από τις ελάχιστες πληροφορίες που μαθαίνουν αυτοί για την παιδική του ηλικία.

Tye-Sheridan-Fridays-Child-movie

Η ταινία ξεκινά με ψηλές γωνίες λήψης και η κάμερα επικεντρώνεται στο πρόσωπο του Ρίτσι. Η φωτογραφια είναι εξαιρετική με πλάνα σε τραχιά τοπία και ατέλειωτες φωτισμένες λεωφόρους, με ταχύτατη καταγραφή της κάμερας. Έτσι τονίζεται ακομη περισσότερο η σκληρή και αχανής πορεια του πρωταγωνιστή. Αν και τον παρακολουθούμε να προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε δυνατό τρόπο, τελικά δε βρίσκει τον δρόμο του και περιπλανιέται χωρίς νόημα και εξέλιξη.

Η ιδιαιτερη μουσική δένει αρμονικά με το περιεχόμενο και τα πλάνα της ταινίας εντυπωσιάζοντας τον θεατη. Επίσης, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις υποκριτικές δυνατότητες των πρωταγωνιστών (κυρίως του Tye Sheridan). Ωστόσο, το σενάριο της ταινίας φαίνεται να μην είναι το δυνατό της σημείο.

Πώς πιάνονται τελικά τα διαβολοψαρα;

manta-ray1

Από φετινό διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης απολαύσαμε την ταινία Manta ray.

Η ταινία αποτελεί το ντεμπούτο του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Phuttiphons Aroonpheny από την Ταϊλάνδη, ο οποίος μάλιστα ήταν παρών και στην προβολή της ταινίας.

Στο φιλμ πρωταγωνιστής είναι ένας ψαράς ο οποίος σε μία από τις τακτικές του περιπλανήσεις στο δάσος-χωρίς να μαθουμε ποτέ πού ακριβώς βρισκόμαστε- βρίσκει έναν βαριά χτυπημένο άντρα μέσα στη λάσπη. Δείχνοντας ανθρωπιά τον παίρνει μαζί του και τον φροντίζει. Έτσι ξεκιναει ένα παραμύθι φιλίας σχεδόν αδελφικης. Μεταξύ άλλων ο ψαράς μυεί τον νέο του φίλο σε μια «μυσταγωγική» του συνήθεια: να μαζεύει πολύχρωμες πέτρες από το δάσος, πέτρες οι οποίες προσελκύουν τα Manta Ray, τα διαβολοψαρα. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η επιστροφή της πρώην συζύγου του ψαρά. Όταν αυτή επιστρέφει και δεν βρίσκει τον πρώην άντρα της στο σπιτι, ξεκινα μια σχέση με τον Thongchai, όπως είχε ονομάσει ο ψαράς τον άνδρα που έσωσε.

Σε κανένα σημείο της ταινίας δεν μαθαίνουμε το μέρος που διαδραματίζεται η υπόθεση της ταινίας, το παρελθόν των ηρώων, τα πραγματικά τους ονόματα, ενώ οι διάλογοι είναι ελάχιστοι. Μάλιστα η πρώτη στιχομυθία της ταινίας γίνεται μετα από εννέα λεπτα από την έναρξή της. Η ιστορία δημιουργεί πολλά ερωτηματικά που μάλλον μένουν αναπάντητα.

Αυτό, όμως, που συναρπάζει και κάνει την συγκεκριμένη ταινια μοναδική, είναι το τι βλέπει ο θεατής: Σκηνές γεμάτες πολύχρωμες αντανακλάσεις, εικόνες θάλασσας, κατάμαυρα τοπία. Όλα αυτά δίνουν ένα γοητευτικό αποτέλεσμα, γεμάτο συμβολισμούς και μεταφορές.

Πρόκειται για μια αρκετά προσωπική ταινία ενός πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, τόσο όμορφη που δεν σε νοιάζει και πολύ να την καταλάβεις.

Ηρώ Εμμανουήλ

Εθισμένη στην τέχνη του σινεμά με αδυναμία στον παλιό καλό βωβό κινηματογράφο… Mη τρομάζετε όμως, βλέπω και καινούριες ταινίες και ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου για κάθε μία από αυτές… Ευτυχώς, ποτέ δεν είναι αρκετές!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *