ΕΠΙΚΑΙΡΑΚινηματογραφικά Νέα

Πέθανε ο Τάκης Σπυριδάκης

Κλείνεις τα μάτια. Όχι τελείως. Στο χέρι το όπλο, προέκταση του κορμιού σου. Είναι άγριες αυτές οι μέρες. Ένα τηλέφωνο χτυπάει στο πουθενά, μισό τσιγάρο στα χείλη. Ένα σινεμά, εικόνες από έναν άλλο κόσμο. Δεν τον θυμάσαι. Για σένα δεν υπάρχει πια Μάντερλεϊ και αν κάποτε υπήρξε, αυτό θα ήταν μια μορφή φαντασίωσης. Ούτε η θάλασσα υπάρχει. Η θάλασσα ήταν μόνο το τέχνασμα, η προσπάθεια για να ξεφύγεις. Γύρω σου εγκατάλειψη, απελπισία, θάνατος. Έχουν ποτίσει τα ρούχα σου θάνατο και αυτό το χάπι που κουβαλάς, τι νομίζεις ότι μπορεί να σου κάνει; Τίποτα, όχι όσο το μικρό λευκό τζιπ του θανάτου παρακολουθεί τις κινήσεις σου. Το Μάντερλεϊ; Το Μάντερλεϊ είναι γεμάτο πληγές και θάνατο και στρατιώτες με μάσκες στο πρόσωπο. Το Μάντερλεϊ είναι δηλητηριασμένο και η θάλασσα φαντάζει απόψε πολύ μακριά…

Μετά τον Τάκη Μόσχο άλλο ένα μέλος της «Γλυκιάς Συμμορίας» έφυγε από τη ζωή στα 61 του χρόνια. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Τάκης Σπυριδάκης πέθανε μετά από πολύχρονη ασθένεια.

Υπήρξε υπέροχος τόσο στην Γλυκιά Συμμορία του Νίκου Νικολαΐδη, όσο και στην Πρωινή Περίπολο, όπου συνεργάστηκε και πάλι με τον σκηνοθέτη. Λίγο μετά τη Γλυκιά Συμμορία πρωταγωνιστεί στη Λούφα και Παραλλαγή του Νίκου Περάκη, τον οποίο συναντά ξανά στον Προστάτη Οικογενείας.

Ο Τάκης Σπυριδάκης υπήρξε, όμως, και σκηνοθέτης. Γυρίζει την μικρού μήκους ταινία Βέρα Κρουζ -και παίρνει βραβεία για αυτήν από το Υπουργείο Πολιτισμού και βραβεύεται από το Εθνικό Κέντρο Ταινιών της Γαλλίας το 1990.

Το 1994 ολοκληρώνει ένα έργο πάθους, την ταινία «Ο Κήπος του Θεού», την οποία σκηνοθετεί και της οποίας γράφει το σενάριο. Η ταινία κερδίζει 7 κρατικά βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Οι κινηματογραφικές του συνεργασίες με σπουδαίους Έλληνες σκηνοθέτες συνεχίζονται. «Αυτή η Νύχτα Μένει» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, το «Μαύρο Γάλα» του Νίκου Τριανταφυλλίδη, το «Κανείς δε χάνει σε όλα» (2000) του Διονύση Γρηγοράτου, τα «Φθηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη. Ακολουθεί το «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2002) και η Λούφα του Περάκη το 2005. Οι «Ισοβίτες» του Θόδωρου Μαραγκού (2008), τα «Τέσσερα Μαύρα Κοστούμια» του Ρένου Χαραλαμπίδη (2009) και το «The Republic» (2015) του Δημήτρη Τζέτζα.  Παράλληλα συνεχίζει τις εμφανίσεις του στο θέατρο, ενώ πολλοί τον γνώρισαν ως «αγαπούλα» γνωστής διαφήμισης.

cinepivates

Συντακτική ομάδα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *