Σινεμά

Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού

Όχι τυχαία, η ταινία του Έκτορα Λυγίζου είναι η ελληνική ταινία που συζητιέται και βραβεύεται περισσότερο στο εξωτερικό. Με έναν τίτλο καθόλου μεταφορικό, αλλά οδυνηρά κυριολεκτικό, το αγόρι της ταινίας αναζητά τρόπους να λύσει το μεγαλύτερο πρόβλημα επιβίωσης: να βρει φαγητό την ώρα που προσπαθεί να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του σε μια Αθήνα που σπαράσσεται από την οικονομική κρίση.

Στην πρώτη ήδη σκηνή, ο σκηνοθέτης κάνει φανερές τις προθέσεις του. Ο ήρωάς του τρώει το καναβούρι του καναρινιού του. Θέλοντας να εξερευνήσει τους τρόπους με τους οποίους η πείνα επιδρά στο σώμα, ο Έκτορας Λυγίζος παρακολουθεί στενά τον ήρωά του. Πρόκειται για έναν πραγματικό, σύγχρονο ήρωα, μακριά από τα πρότυπα ηρωισμού των Ελλήνων του παρελθόντος –και των αγωνιστών της επανάστασης, των οποίων τα σπασμένα αγάλματα μοιάζουν να κοίτονται στο έδαφος ανήμπορα να διαχειριστούν την σύγχρονη κρίση.

Εξαιρετικός είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας Γιάννης Παπαδόπουλος που για την ερμηνεία του έχει αποσπάσει πλήθος βραβείων. Αναζητώντας φαγητό, με ένα βλέμμα φοβισμένο και ένα σώμα που τον προδίδει συνεχώς, ο ηθοποιός δίνει μια σπουδαία ερμηνεία, «κουβαλώντας» ουσιαστικά την ταινία στους ώμους του. Στη σκηνή όπου ο νεαρός χαρακτήρας μπαίνει στην εκκλησία και προσεύχεται, ελπίζοντας να λυθεί το πρόβλημα επιβίωσής του, ο Γιάννης Παπαδόπουλος είναι απλά συγκλονιστικός.

Όχι ότι δεν λείπουν τα προβλήματα –σεναριακά κυρίως. Η ταινία χαρακτηρίζεται από μία υπερβολή, ενώ λείπει η συνδυαλλαγή του χαρακτήρα με άλλους ανθρώπους. Τα διαλογικά μέρη –ελάχιστα στην ταινία- πάσχουν και αυτά από μια λιτότητα (έως έλλειψη) που ταλανίζει το ελληνικό σινεμά.

Την ίδια στιγμή, δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί ότι ενώ η ταινία μοιάζει υπερβολικά δραματική, είναι ταυτόχρονα πολύ μα πολύ πραγματική σε μία χώρα που μαθαίνει να ζει χωρίς χρήματα, να μένει χωρίς δουλειά και να τρώει από τα σκουπίδια.

Τελικά να τη δω;

Ναι, αν δεν έχετε πρόβλημα με τις «σκληρές» ταινίες. Αυτή δεν είναι μία ταινία για ένα ευχάριστο απόγευμα, αλλά μια δύσκολη ταινία επιβίωσης και θάρρους, μια ταινία σωματική που προκαλεί σωματικές αντιδράσεις χωρίς να δίνει ξεκάθαρη κάθαρση και απαντήσεις.

Αγγελική Στελλάκη

Η πρώτη ταινία που είδε σε κινηματογραφική αίθουσα ήταν το Χορεύοντας με τους Λύκους. Κατά τη διάρκεια του οποίου διάβαζε Μίκι Μάους, σπάζοντας τα νεύρα όλων. Σε σινεφίλ μονοπάτια οδηγήθηκε όταν, κατά τη διάρκεια μοναχικών κινηματογραφικών βραδινών περιπλανήσεων, διαπίστωσε ότι νοιώθει μια παράξενη ευτυχία, κάθε φορά που τα φώτα χαμηλώνουν, ο ήχος του προτζέκτορα πλημμυρίζει το χώρο και μυρωδιά ποπ κορν ξεχύνεται στην αίθουσα.

2 σκέψεις σχετικά με το “Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού

  • Pingback: Cinepivates – Οι ταινίες της εβδομάδας (9/5/2013)

  • Είδα το τρέιλερ, διάβασα σε όλα τα free press τις εγκωμιαστικές κριτικές, πήρε και βραβείο, ας στηρίξω τον ποιοτικό ελληνικό κινηματογράφο είπα και πήγα στο Δαναό απόψε με φίλους να τη δω. Μεγάλες προσδοκίες είχα δυστυχώς από την ταινία που αποδείχθηκε μέτρια και ημιτελής. Εκείνο που μου έκανε εξ αρχής εντύπωση ήταν η παρουσία του ίδιου του σκηνοθέτη που ήταν εκεί από την απογευματινή ήδη παράσταση δεχόμενος τα συγχαρητήρια συγγενών και φίλων. Δυστυχώς, αν και Σάββατο, η αίθουσα στην πρώτη & δεύτερη βραδινή προβολή δε γέμισε. Ποιότητα είναι σκέφτηκα δε συμβαδίζει με την εμπορικότητα είπα και προχώρησα απτόητος. Μετά λύπης μου η ταινία, παρά τις τόσες κριτικές και τη δική μου καλή προδιάθεση, με απογοήτευσε. Η θεματική είναι πολύ καλή (η κοινωνική αποξένωση του σύγχρονου νέου με αφορμή την ανεργία και η κάθοδος του στο πεζοδρόμιο ελλείψει δυνατού κοινωνικού ιστού)απλά η σκηνοθετική ματιά με την προσέγγιση του ωμού ρεαλισμού ήταν κουραστική. Το σενάριο έπασχε από διάφορα κενά και άφηνε το θεατή με πολλαπλά ερωτήματα (πως οδηγήθηκε ο ήρωας σε αυτό το αδιέξοδο; Γιατί δεν έχει ουσιατικές σχέσεις με την οικογένεια και τους φίλους του, γιατί βρίσκεται ξαφνικά τελείως μόνος;) Ο σκηνοθέτης φαίνεται να εστιάζει περισσότερο στα κοντινά πλάνα του ηθοποιού (είδαμε κάθε σπιθαμή του κορμιού του επανειλημμένα…) και στην ντοκιμενταρίστική καταγραφή της καθημερινότητάς του παρά στην ουσιαστική εξιστόρηση. Η παρατεταμένη σκηνή του αυνανισμού του με την αηδιαστική κατάπωση του σπέρματός του είναι απλά πορνογραφική(και δεν είμαι καθόλου πουριτανός)και δεν εξυπηρετεί καθόλου την ιστορία. Απλά έγινε για να σοκάρει πιστεύω. Ο κεντρικός ήρωας έχει πολύ κακή άρθρωση και δεν πείθει καθόλου ως κόντρα τενόρος μιας και η εκτέλεση της άριας από τα Κατά Ματθαίον Πάθη του Μπαχ είναι απαράδεκτη(ούτε η μουσική δε σε αποζημιώνει). Λυπάμαι γιατί το καλό υλικό υπήρχε αλλά έμεινε αναξιοποίητο… Θα μπορούσε να είναι μια καταπληκτική ταινία αν ο δημιουργός δεν ενδιαφερόταν να κάνει την αγιογραφία του νεαρού ηθοποιού και δεν έπεφτε σε σκηνές εύκολου εντυπωσιασμού. Η έμπνευση υπήρχε, το υλικό επίσης αλλά όλα κάπου χάθηκαν στην πορεία…Στο τέλος της προβολής κάποιος πήγε να χειροκροτήσει αλλά η χλιαρή υποδοχή απ’ το κοινό κατέπνιξε αμέσως την προσπάθεια… Μη δουλευόμαστε και μεταξύ μας ότι είδαμε το “αριστούργημα…”

    Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *