Σινέ εμπειρίες

Κινηματογραφικές εμπειρίες: Στα θερινά τα σινεμά… μικρές και τριανταφυλλένιες

Ακόμα δεν είχαμε σπάσει το τσόφλι για να βγούμε από το αυγό μας, κοτοπουλάκια, θέλαμε και σινεμά. Στην επαρχιακή ομως πόλη που μεγάλωσα με τους βία 22.000 κατοίκους (τότε ήταν λιγότεροι), ο κινηματογράφος ήταν πολυτέλεια. Είχαμε έναν της κακιάς ώρας που έφερνε κάτι παιδικά θέατρα, με Στρουμφάκια και Καραγκιόζη. Είχαμε ομως θερινό… Τί του λείπει του ψωριάρη… Τέλος πάντων, την δουλίτσα του την έκανε. 


Την πρώτη ταινία που είδαμε μία παιδική μου φίλη κι εγώ, συνοδεία των μαμάδων πάντα (πού να ξεμυτίσεις μόνο κορίτσι από την Γκεστάπο), ήταν  ο «Αγγλος Ασθενής». Εν έτει 1996 κι εμείς εν έτει δεκάτω τετάρτω. 

Μεγάλη επιτυχία. Η ταινία σίγουρα. Η δική μας «πρεμιέρα» στο θερινό, ωστόσο, ένα σκέτο φιάσκο. Με πήρε ο ύπνος κι έγειρα στου καραβιού την πλώρη και ξύπνησα στους τίτλους τέλους. Το clue της υπόθεσης είναι ότι αυτήν η ταινία (που κατάφερα αργότερα να την δω ολόκληρη) την βαρέθηκα. Χαλάλι ο ύπνος.


Παρ’ όλα αυτά η δεύτερή μας απόπειρα ήταν επιτυχής και το μάτι μας «γαρίδα», όταν ο «ριγέ» Γουίλιαμ Γουάλας, κατά κόσμον Μελ Γκίμπσον μας τούρλωσε φόρα παρτίδα τα πάλαι ποτέ «ωραιότερα ανδρικά οπίσθια του Χόλιγουντ». (Επισημαίνω ότι λόγω του θερινού του σινεμά οι ταινίες δεν είχαν πάντα χρονολογική σειρά).

Το θερινό σινεμά στην πόλη πάντα ήταν μία ευκαιρία για καλοκαιρινές συναντήσεις με τις φίλες, χαχαχα και χουχουχου και κάποια στιγμή πήγαμε και χωρίς τις μαμάδες να μας ακολουθούν σαν τους ίσκιους μας.

Λίγα χρόνια μετά αποκτήσαμε το πρώτο μας cineplex με τρεις αίθουσες, γεγονός που μας έκανε να νιώσουμε ότι «Ναι ήρθε ο πολιτισμός»

Σατίν

cinepivates

Συντακτική ομάδα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *