ΚΡΙΤΙΚΕΣΣινε-προτάσειςΣινεμά

Ένα Ήσυχο Μέρος (A Quiet Place)

three-half-popcorn

Μια πενταμελής οικογένεια καλείται να επιβιώσει σε έναν κόσμο με τέρατα με υπερφυσική ακοή, όπου ο παραμικρός θόρυβος μπορεί να τους στοιχίσει τη ζωή. Ο Λι προσπαθεί να κρατήσει ασφαλείς τη σύζυγό του Έβελιν και τα τρία τους παιδιά, αλλά η οικογένεια καλείται να βιώσει τις δικές της απώλειες. Πόσο δύσκολο είναι να μην κάνεις θόρυβο σε έναν κόσμο που έχει χτιστεί πάνω στον υπερβολικό ήχο και πώς η εγκυμοσύνη της Έβελιν θα ανατρέψει τα δεδομένα;

quiet-place03

Απλή, αλλά πανέξυπνη, η ταινία του ηθοποιού Τζον Κραζίνσκι που εδώ κάνει το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης, με επιτυχία (το σενάριο είναι του ίδιου του Κρασίνσκι με συν-σεναριογράφους τους Μπράιαν Γουντς και Σκοτ Μπεκ, βασισμένο σε ιδέα των δύο τελευταίων). Πρόκειται για ένα κλειστοφοβικό θρίλερ που ακολουθεί τη νόρμα ταινιών όπως τα 10 Cloverfield Lane και It Comes at Night.

quiet-place02

Ο Κραζίνσκι αξιοποιεί υπέροχα την κεντρική ιδέα της σιωπής, χαρίζοντάς μας μεγάλα διαστήματα χωρίς ήχο, όπου ο μοναδικός θόρυβος αρκεί για να κάνει τον θεατή να πεταχτεί από την καρέκλα του, γνωρίζοντας τι είναι πιθανόν να συμβεί. Μικρή σε διάρκεια, σφιχτοδεμένη στο μοντάζ και με ένα εξαιρετικό καστ που εκτός από τον Κρασίνσκι και τη σύζυγό του, Έμιλι Μπλαντ -υπέροχη όπως πάντα- στους δύο κεντρικούς ρόλους, περιλαμβάνει και την Μίλισεντ Σίμοντς, τη νεαρή κωφή ηθοποιό που είδαμε πρόσφατα στο Wonderstruck.

quiet-place01

To Ένα Ήσυχο Μέρος αξιοποιεί έξυπνα τα μέσα του για να παραδώσει μια ταινία που από την πρώτη σεκάνς μέχρι την τελευταία καταφέρνει να κρατήσει τον θεατή σε αγωνία, αν και ο άπειρος στη σκηνοθεσία Κραζίνσκι αποκαλύπτει αρκετές φορές μερικά από τα καλά «χαρτιά» του (κάνοντας ζουμ για παράδειγμα σε αντικείμενα ή πράγματα που ξέρεις που θα χρησιμεύσουν αργότερα). Παρ’ όλα αυτά η ταινία διαθέτει υποβλητική ατμόσφαιρα που ενισχύεται από το γεγονός ότι παραμένει σε μία συγκεκριμένη περίμετρο για τη μεγαλύτερη διάρκειά της (εκτυλίσσεται κυρίως μέσα σε ένα σπίτι). Ταυτόχρονα δεν ξεχνά να βασίσει την αφηγηματική της δύναμη στις ανθρώπινες σχέσεις: τους οικογενειακούς δεσμούς και τα συναισθήματα που μέσα στη σιωπή δύσκολα μπορούν να εκφραστούν.

Η ταινία αποτελεί, παράλληλα, ένα έξυπνο «κλείσιμο του ματιού» στα monster movies, αλλά και στον παλιό καλό Μ.Νάιτ Σιάμαλαν (που πρόσφατα τον ξαναβρήκαμε στο Split).

Αγγελική Στελλάκη

Η πρώτη ταινία που είδε σε κινηματογραφική αίθουσα ήταν το Χορεύοντας με τους Λύκους. Κατά τη διάρκεια του οποίου διάβαζε Μίκι Μάους, σπάζοντας τα νεύρα όλων. Σε σινεφίλ μονοπάτια οδηγήθηκε όταν, κατά τη διάρκεια μοναχικών κινηματογραφικών βραδινών περιπλανήσεων, διαπίστωσε ότι νοιώθει μια παράξενη ευτυχία, κάθε φορά που τα φώτα χαμηλώνουν, ο ήχος του προτζέκτορα πλημμυρίζει το χώρο και μυρωδιά ποπ κορν ξεχύνεται στην αίθουσα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *