ΚΡΙΤΙΚΕΣΣινεμά

Στο νήμα

Μάιος του 2012. Ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς έρχεται δεύτερος σε ψήφους στις εθνικές εκλογές. Σε μια χώρα σε κρίση ο αρχηγός του Αλέξης Τσίπρας προβάλλει ως μια νέα ελπίδα για πολλούς,πληγέντες από τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, πολίτες. Η κάμερα ακολουθεί τον νέο υποψήφιο στην προεκλογική εκστρατεία του για τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου καθώς και την μετέπειτα πορεία του ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Αλέξης Τσίπρας ταξιδεύει στην Ευρώπη με σκοπό να συναντήσει πρόσωπα τα οποία,με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,εμπλέκονται στην κρίση και προσπαθούν να βρούνε μια λύση στο πρόβλημα. Ανάμεσα στα ταξίδια,τις συνεδριάσεις του πολιτικού γραφείου και την σύσταση του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτικό κόμμα οι δύο σκηνοθέτες προσπαθούν να σκιαγραφήσουν το πορτραίτο αυτού του νέου πολιτικού που άλλαξε τα δεδομένα στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας.

Η ταινία «Στο Νήμα» είναι ένα παρατηρητικό ντοκιμαντέρ χωρίς σχόλια και η αντιμετώπιση του θέματος γίνεται με άμεσο τρόπο. Μας δόθηκε αποκλειστική πρόσβαση στο πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα και στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων,δηλώνουν οι σκηνοθέτες της ταινίας. Παρά το γεγονός ότι η ταινία είναι ενδιαφέρουσα σε γενικές γραμμές, παρουσιάζοντας μας και τον προεκλογικό αγώνα και την μετεκλογική πορεία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης,ίσως είναι αυτή η έλλειψη σχολίου που την κάνει μη προσβάσιμη σε ένα απλό κοινό. Αυτό που κυρίως με ενόχλησε είναι η έλλειψη πραγματικού πολιτικού λόγου και κυρίως η έλλειψη στόχου. Ίσως το γεγονός ότι οι σκηνοθέτες ζούνε στην Γαλλία τους έχει απομακρύνει από την ελληνική πραγματικότητα και αναλώνονται σε κινηματογράφηση γραφικών συζητήσεων μεταξύ συνταξιούχων ή στην παρουσία του κόσμου που αγκαλιάζει,φιλάει και χτυπά φιλικά στην πλάτη τον νέο αρχηγό. Παρόλο που προσπαθούν να κάνουν κάτι καινούργιο με την άμεση κινηματογράφηση χρησιμοποιούν τετριμμένα πλάνα με μεγάλο παράδειγμα το κοντινό πλάνο στο πιάτο με το φαγητό που είναι εντελώς αχρείαστο στην ροή της διήγησης.

Ο μεγάλος κερδισμένος από την ταινία είναι ο ίδιος ο πολιτικός αρχηγός άμεσος και συγκαταβατικός και με μια φρεσκάδα που δεν υπάρχει στην πολιτική σκηνή.Όμως στην πολυσυζητημένη σκηνή που παρακολουθεί το βίντεο της επίθεσης στις δύο βουλευτές,την κυρία Δούρου και την κυρία Καννέλη,οι σκηνοθέτες χωρίς να πάρουν θέση για το γεγονός τον αφήνουν έκθετο στις επιθέσεις των κατακριτών. Το σχόλιο περί ψυχοπάθειας είναι καλοδεχούμενο αλλά η τηλεφωνική συνομιλία που επακολουθεί με την κυρία Δούρου με την χρησιμοποίηση της λέξης μανάρι μου μειώνει το κεφάλαιο συμπάθειας. Βεβαίως υπάρχουν και σκηνές που τον φέρνουν αντιμέτωπο με την κοινωνία και σπάνε την εικόνα της αγιογραφίας . Στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας ο Τσίπρας έρχεται αντιμέτωπος με την οργή ενός από τους εργάτες των ναυπηγείων που τον κατηγορεί ότι είναι σαν τους άλλους και ότι τους θυμούνται όλοι μόνο κάθε τέσσερα χρόνια . Ο Αλέξης Τσίπρας δέχεται με ήρεμο τρόπο την οργή του άνεργου εργάτη και σαν να κατανοεί ότι χρειάζεται χρόνος για να την αντιμετωπίσει. Στα θετικά σημεία της ταινίας να προσθέσουμε και την στιγμή της συνέντευξης με τον,μετέπειτα πολιτικό αρχηγό, Στάυρο Θεοδωράκη.

Συμπέρασμα λοιπόν; μια έντιμη προσπάθεια δύο νέων σκηνοθετών που όμως δεν μας παρουσιάζουν κάτι καινούργιο. Μια καλή ιδέα που χάνεται μόνο στην ευλαβική απεικόνιση του Αλέξη Τσίπρα και δεν εξετάζει βαθιά τους λόγους,την κρίση οικονομική και κοινωνική, που τον καθιστούν ένα φορέα ελπίδας σε μια δύσκολη καμπή για την Ελλάδα.

Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος

Παρά το γαλλικό μου ψευδώνυμο που είναι και το φιλμικό alter ego του Francois Truffaut, γεννήθηκα στην Αλεξανδρούπολη στης οποίας τους κινηματογράφους είχα τις πρώτες επαφές με τον κινηματογράφο. Από τη μια «Ο πόλεμος των άστρων» και από την άλλη ο «Τοίχος» του Γιλμάζ Γκιουνέι συνέστησαν το δίπολο πού με κυνηγάει. Τα άστρα του Χόλιγουντ και τα διακριτικά φώτα του cinéma d’auteur με οδήγησαν στην Γαλλία όπου ανδρώθηκα στην κινηματογραφική σκέψη. Τι μ’αρέσει; Απλό: όλες οι καλές ταινίες από όλα τα είδη εκτός από τις ρομαντικές κομεντί. Ιδιαίτερη προτίμηση σε ευρωπαïκό, ανεξάρτητο αμερικάνικο και ασιατικό κινηματογράφο. Κλείνω εδώ γιατί ως γνήσιος λάτρης του γαλλικού νέου κύματος μου αρέσει να μιλάω με τις ώρες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *