ΚΡΙΤΙΚΕΣΣινε-προτάσειςΣινεμά

Ομίχλη τον Αύγουστο (Nebel im August)

nebel-001

3popcorn

Ο 13χρονος Ερνστ μπαίνει σε ψυχιατρική κλινική στη Γερμανία, παρά το γεγονός ότι είναι υγιής. Εκεί θα γίνει αγαπητός από τα υπόλοιπα παιδιά και τις νοσοκόμες και θα βοηθάει όσους τον έχουν ανάγκη, όσο περιμένει τον πατέρα του που του έχει υποσχεθεί να τον πάρει μαζί του στην Αμερική. Σύντομα, όμως, ο Ερνστ θα ανακαλύψει ότι η ψυχιατρική κλινική κρύβει ένα μυστικό πρόγραμμα εξόντωσης των αδυνάτων και ο Ερνστ θα κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τους φίλους του.

Σίγουρα θα σοκάρει αρκετούς το γεγονός ότι η ταινία του Κάι Βέσελ βασίζεται σε μία πραγματική τραγική ιστορία. Κι αυτό γιατί εάν ο θεατής δεν το γνωρίζει θα θεωρήσει φρικιαστικά και τραγικά τα όσα προηγούνται του τέλους (όπου αποκαλύπτεται και η εικόνα του πραγματικού Ερνστ Λόσσα). Ο Κάι Βέσελ έκανε πολύ καλή δουλειά στο να παρουσιάσει, σχεδόν με ψυχρό τρόπο, το πώς σκέφτονταν όχι μόνο υψηλόβαθμα στελέχη των Ναζί, αλλά και μέλη της γερμανικής κοινωνίας.

fog-august

Έτσι μπορεί να σου δείχνει τον διευθυντή του ψυχιατρείου (τον ερμηνεύει ο Σεμπάστιαν Κοχ) να χαϊδεύει και να δίνει δώρα σε μικρά, άρρωστα παιδιά, την ώρα και την επόμενη στιγμή να διαγράφει τα ονόματά τους από τη λίστα του, θεωρώντας τον εαυτό του έναν «εξολοθρευτή άγγελο» που δικαιούται να αποφασίζει ποιος πρέπει να ζήσει και να πεθάνει, εκτιμώντας ότι αυτό είναι ελεημοσύνη και ότι με αυτόν τον τρόπο διατηρείται η «καθαρότητα» του γερμανικού έθνους. Αν κάπου επιτυγχάνει η ταινία είναι ακριβώς αυτό: να καταφέρει να παρουσιάσει την φρικώδη «λογική» με την οποία κινείτο όχι μόνο το ναζιστικό καθεστώς, αλλά και όσοι με τις πράξεις τους -ή με την απουσία αυτών- το στήριζαν.

Ο χαρακτήρας του Κοχ είναι μάλλον φανταστικός και σίγουρα ο θεατής μπορεί να καταλάβει ότι η ταινία έχει δραματοποιήσει αρκετά πραγματικά γεγονότα, προκειμένου να προσδώσει ένταση στην ιστορία του Ερνστ. Είναι μία ένταση που δεν είσαι σίγουρος ότι χρειάζεται η ταινία, καθώς οι πραγματικές θηριωδίες αποδεικνύονται πολύ πιο τρομακτικές από οτιδήποτε θα μπορούσε να φανταστεί η πένα ενός σεναριογράφου.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην γεμάτη ωριμότητα ερμηνεία του Ίβο Πίτσκερ (θα τον θυμόμαστε από το Jack), καθώς και στον Σεμπάστιαν Κοχ, ο οποίος καταφέρνει να παρουσιάσει μία όψη του κακού, χωρίς ο ίδιος να γίνει καρικατούρα στην προσέγγισή του.

Αγγελική Στελλάκη

Η πρώτη ταινία που είδε σε κινηματογραφική αίθουσα ήταν το Χορεύοντας με τους Λύκους. Κατά τη διάρκεια του οποίου διάβαζε Μίκι Μάους, σπάζοντας τα νεύρα όλων. Σε σινεφίλ μονοπάτια οδηγήθηκε όταν, κατά τη διάρκεια μοναχικών κινηματογραφικών βραδινών περιπλανήσεων, διαπίστωσε ότι νοιώθει μια παράξενη ευτυχία, κάθε φορά που τα φώτα χαμηλώνουν, ο ήχος του προτζέκτορα πλημμυρίζει το χώρο και μυρωδιά ποπ κορν ξεχύνεται στην αίθουσα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *