ΘΕΜΑΤΑΠρόσωπαΣυνεντεύξεις

Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι: Το σινεμά είναι θάνατος, πάθος, το αόρατο

IMG_9665

Οι δύο πρώτες ταινίες της προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών -όπου το Grand Central απέσπασε και βραβείο και έλαβε θετικότατες κριτικές. Το «Πλανητάριο», η νέα ταινία της Γαλλίδας Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι έχει πρωταγωνίστριες τις Νάταλι Πόρτμαν και Λίλι – Ρόουζ Ντεπ (κόρη του Τζόνι Ντεπ και της Βανέσσα Παραντί) που ερμηνεύουν δύο αδελφές μέντιουμ στην Ευρώπη του 1930, οι οποίες δηλώνουν ότι επικοινωνούν με τα πνεύματα, αλλά αδυνατούν να δουν τη σκιά του Ναζισμού που έχουν μπροστά τους.

Τη συναντήσαμε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου, όπου προβλήθηκε η ταινία της. Και εκείνη μάς μίλησε για τον τρόπο που προσεγγίζει το σινεμά, αόρατες δυνάμεις και σε τι διαφέρει από τον Σπίλμπεργκ.

planetarium

«Εάν το σινεμά είναι μια γλώσσα, πρέπει να βρεις τα εργαλεία για να εκφράσεις ακριβώς αυτό που θέλεις. Αισθάνομαι ότι έχω τόσα πολλά θαυμάσια εργαλεία: κοστούμια, σκηνικά, φωτογραφία, τον ήχο, τη μουσική. Η γενικότερη ατμόσφαιρα της ταινίας αντλεί έμπνευση από συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που διακρίνω αυτή την περίοδο στην Ευρώπη. Αυτά αναφέρονται στην αρχή της ταινίας, όπου δηλώνεται τι σημαίνει το να έχεις επιβιώσει από έναν πόλεμο. Τώρα αισθάνομαι καλύτερα, θέλω ο κόσμος να πάει να δει την ταινία! (γέλια) Το Πλανητάριο είναι η ιστορία φωτισμένων ανθρώπων που είναι “τυφλοί”. (Είναι μια ταινία) για το τι σημαίνει να πάρεις δύο μέντιουμ και να τα βάλεις στην Ευρώπη αμέσως πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν αυτά δεν βλέπουν τα φριχτά και τραγικά γεγονότα που πρόκειται να επακολουθήσουν. Με ενδιέφερε αυτό το παράξοδο.

» Το κάστινγκ έγινε πολύ απλά. Η Νάταλι (Πόρτμαν) ενδιαφερόταν εξαρχής για την ταινία και ήταν εκείνη που πρότεινε την Λίλι – Ρόουζ, η οποία ήταν η πρώτη που συνάντησα για τον ρόλο. Συχνά εσύ διαλέγεις τους σταρ, αλλά πολλές φορές είναι εκείνοι που σε διαλέγουν. Εγώ και η Νάταλι είμαστε φίλες εδώ και πολύ καιρό και είχα την τύχη να ενδιαφέρεται για τη δουλειά μου, πράγμα σπάνιο όταν μιλάμε για χολιγουντιανή ηθοποιό. Η Νάταλι λέει ότι στο Χόλιγουντ είναι δύσκολο να βρεις ενδιαφέροντες ρόλους όταν αρχίζεις να μεγαλώνεις και έτσι πρέπει να έχεις επαφή με σκηνοθέτες στην Ευρώπη. Μου έστειλε φωτογραφίες της Λίλι – Ρόουζ και η ομοιότητά τους ήταν απίστευτη. Η Λίλι Ρόουζ μιλούσε γαλλικά και αγγλικά, οπότε υπήρξε ιδανική επιλογή για τον ρόλο.

planetarium-0002

» Υπάρχει στις ταινίες μου η έννοια του αόρατου. Νομίζω ότι υπάρχει αυτή η αίσθηση κινδύνου και η απειλή του θανάτου και στους αγώνες με μοτοσικλέτα στην πρώτη μου ταινία, το Belle épine. Στο Grand Central υπάρχει ο πυρηνικός αντιδραστήρας και αυτή η αόρατη πυρηνική ενέργεια που μπορεί να εισχωρήσει στο σώμα σου και να μη τη δεις. Και στο Planetarium υπάρχει η αίσθηση του κινδύνου. To ίδιο το σινεμά καταγράφει κάτι που έχει ήδη χαθεί, μια εξαφάνιση περισσότερο, παρά μια εμφάνιση. Ίσως φαίνονται πολύ θεωρητικά τα όσα λέω, αλλά προσεγγίζω τη δουλειά μου με έναν διανοητικό τρόπο. Για μένα είναι γλώσσα, λέξεις και ιδέες. Για μένα το σινεμά είναι σαν έναν αγώνα με μοτοσικλέτα ή σαν έναν πυρηνικό αντιδραστήρα: περιλαμβάνει θάνατο, πάθος και το αόρατο και εσύ πρέπει να καταφέρεις να τα συλλάβεις όλα αυτά. Το να χρησιμοποιήσεις τον Χίτλερ ή το Σόα είναι σαν μια βόμβα νάπαλμ, πρέπει να προσεγγίζεις αυτά τα ζητήματα με έναν τρόπο διακριτικό. Ίσως κάνω λάθος και ίσως ο παιδαγωγικός τρόπος με τον οποίο ο Σπίλμπεργκ προσεγγίζει τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο να είναι ο σωστός. Ίσως γι’ αυτό και οι ταινίες μου κόβουν λιγότερα εισιτήρια. (γέλια) Παρ’ όλα αυτά αισθάνομαι ότι αυτό μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή, ότι δεν μπορώ να μιλήσω ωμά για όλα αυτά τα ζητήματα, πρέπει να το κάνω με τρόπο διακριτικό, όπως συμβαίνει και στη ζωή μας. Ο λαϊκισμός αυξάνεται, ιδιαίτερα στις χώρες μας, αλλά εμείς είμαστε εδώ, είμαστε γυναίκες, κάνουμε τη δουλειά μας. Αλλά αυτός υπάρχει και καραδοκεί.

» Ο Μπερνάρ Νατάν υπήρξε έμπνευση για τον χαρακτήρα, αλλά το περίεργο ήταν ότι ανακάλυψα τον άνθρωπο καθώς φανταζόμουν τον χαρακτήρα. Είχα φανταστεί δύο αδελφές που φτάνουν στην Ευρώπη του 1930, που συναντούν έναν γάλλο παραγωγό, εβραίο, θύμα των Ναζί και δεν είχα ιδέα ότι μιλούσα για κάποιον που υπήρξε πραγματικά. Ο πατέρας μου ήταν αυτός που μου το επισήμανε, έχει μανία με τους εβραίους στη Γαλλία, καθώς είμαστε και εμείς μέλη της εβραϊκής κοινότητας. Εκείνος μου είπε ότι αυτός ο χαρακτήρας ήταν πραγματικός. Ο Νατάν υπήρξε μεγάλος παραγωγός που διώχθηκε επειδή ήταν εβραίος, τον έστειλαν στη φυλακή και στη συνέχεια στο Άουσβιτς. Ανακάλυψα την ιστορία του σχετικά πρόσφατα. Υπήρξε διευθυντής του La Femis, της κινηματογραφικής σχολής της Γαλλίας και τίποτα δεν έχει γραφτεί για αυτόν, υπήρξε επικεφαλής του στούντιο Pathe. Σκέφτηκα ότι θα ήταν βαρετό να γυρίσεις μια βιογραφία για αυτόν: ήταν σχεδόν τέλειος. Ήθελα να χρησιμοποιήσω το σινεμά ως «εργαλείο δικαιοσύνης», προκειμένου να αφηγηθώ μια ιστορία που με συγκίνησε. Πήγα να δω τις εγγονές του Μπερνάρ Νατάν και τις προειδοποίησα ότι στο σενάριο ο ήρωας έχει πολλές ομοφυλοφιλικές φαντασιώσεις. Ήταν πολύ καλές και δεν είχαν πρόβλημα με αυτό.

IMG_9664

» Πώς επέλεξα τον τίτλο «Πλανητάριο»; Λατρεύω τους τίτλους των ποπ τραγουδιών, μου αρέσει να δημιουργούν εικόνες στο μυαλό. Σκεφτόμουν ποια λέξη να εκφράζει έναν σκοτεινό χώρο που προβάλλονται εικόνες νεκρού φωτός, ψεύτικου φωτός. Για μένα αυτός είναι ο απόλυτος ορισμός του σινεμά: είναι κάτι λαμπερό, αλλά και μακάβριο. Ήθελα κάτι που να αναφέρεται στην πρόβλεψη του μέλλοντος και μερικές φορές στρεφόμαστε στα άστρα για να προβλέψουμε το μέλλον.

» Η φιλία είναι μια βασική αξία μου. Λατρεύω τον Εμανουέλ Καντ και νομίζω ότι είμαι πολύ ηθική. Δεν λειτουργώ πολύ με το ένστικτο, νομίζω ότι δίνεται μεγάλη αξία σε ανθρώπους που βασίζονται υπερβολικά στο ένστικτό τους, εγώ προσέχω τις μικρές λεπτομέρειες. Δεν εμπιστεύομαι την πρώτη μου εντύπωση, πρέπει να σκεφτώ τα πράγματα και μία δεύτερη φορά. Δεν είμαι δογματική και νομίζω αυτό έχει σχέση και με την ενασχόλησή μου με το σινεμά, το οποίο είναι μια συλλογική δραστηριότητα. Το σημαντικό για μένα είναι το πώς συμπεριφέρεσαι στους άλλους. Δεν έχω καμία πειθαρχία, δεν μπορώ να σταματήσω να καπνίζω ή να πίνω, θέλω μόνο τη χαρά, αλλά θέλω να τη βιώνω μαζί με ανθρώπους. Θέλω να είμαι καλή απέναντί τους. Όχι, όμως, όταν είμαι ερωτευμένη. Όταν είσαι ερωτευμένος μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, μπορείς να γίνεις ακόμα και κακός.»

* Η ταινία «Πλανητάριο» προβάλλεται στις αίθουσες σε διανομή Seven.

Αγγελική Στελλάκη

Η πρώτη ταινία που είδε σε κινηματογραφική αίθουσα ήταν το Χορεύοντας με τους Λύκους. Κατά τη διάρκεια του οποίου διάβαζε Μίκι Μάους, σπάζοντας τα νεύρα όλων. Σε σινεφίλ μονοπάτια οδηγήθηκε όταν, κατά τη διάρκεια μοναχικών κινηματογραφικών βραδινών περιπλανήσεων, διαπίστωσε ότι νοιώθει μια παράξενη ευτυχία, κάθε φορά που τα φώτα χαμηλώνουν, ο ήχος του προτζέκτορα πλημμυρίζει το χώρο και μυρωδιά ποπ κορν ξεχύνεται στην αίθουσα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *