This is Classic : Δαμάζοντας Τα Κύματα (1996)

Αχιλλέας Βασιλείου Απρίλιος 28, 2017 0

waves

1996: Όταν ήταν παιδί ο Lars Von Trier, είχε εμμονή με ένα παραμύθι με τον τίτλο Χρυσή Καρδιά, στο οποίο ένα καλοπροαίρετο κορίτσι δίνεται στους άλλους με έναν τέτοιο απόλυτο τρόπο , ώστε στο τέλος δεν μένει τίποτα για την ίδια. Πολλά χρόνια αργότερα, και λίγο πριν ο μεγάλος Δανός σκηνοθέτης συντάξει ένα μανιφέστο που πρότεινε την αποδοχή ενός νέου κινηματογραφικού Δόγματος ,γύρισε μια ταινία με θέμα την διφορούμενη και τρομακτική εμπειρία του να ζει κανείς σύμφωνα με ένα Δόγμα. Κυρίες και Κύριοι μια απλή ιστορία αγάπης, και ένα μελόδραμα γύρω απο ανθρώπους που θέλοντας να κάνουν καλό σε αυτούς που αγαπάνε, κάνουν κακό στον εαυτό τους: Δαμάζοντας Τα Κύματα.waves1

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, η Μπες, μια απλοϊκή χωριατοπούλα που ζει σε μια μικρή κοινότητα στα βορειοδυτικά παράλια της Σκωτίας,ερωτεύεται τον κοσμοταξιδεμένο Γιαν που δουλεύει στις θαλάσσιες πετρελαιοπηγές. Αν και διαφέρουν ως άνθρωποι παντρεύονται. Ο Γιαν επιστρέφει στην εργασία του αλλά η Μπες μετράει τις μέρες που απομένουν μέχρι την επιστροφή του, σίγουρη πως η αγάπη τους έχει το χρώμα του ουρανού και είναι φτιαγμένη στον παράδεισο. Ενα εργατικό ατύχημα όμως αφήνει παράλυτο τον Γιαν που ανησυχεί πως η Μπες αφιερωμένη στην περιποίηση του θα αποκοπεί απο τον κόσμο. Συνειδητοποιώντας πως θα μείνει κατάκοιτος , την πείθει πως πρέπει να αποκτήσει σεξουαλικές σχέσεις με τρίτους, λέγοντας της πως οι διηγήσεις απο τις εμπειρίες της, θα τον βοηθήσουν να θεραπευτεί. Η Μπες πιστεύοντας πως είναι προικισμένη με την ικανότητα μιας ιδιαίτερης πνευματικής επικοινωνίας με τον Θεό, ακολουθεί τις προτάσεις του άντρα της.

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την κλιμακούμενη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί η ταινία. Το πόσο αγνά και ήσυχα ξεκινάει, πως συστήνει τους χαρακτήρες του ο σκηνοθέτης και που θα τους οδηγήσει στο φινάλε. Ο αταίριαστος αψεγάδιαστος έρωτας, θα διαλυθεί πριν καν ξεκινήσει και προσπαθώντας ο ένας να κάνει το καλό για τον άλλον θα καταλήξουν να κάνουν το υπέρτατο κακό στον εαυτό τους.Προσπαθώντας να την σώσει ο Γιαν χάνει την Μπες. Και αυτή προσπαθώντας να τον σώσει, κάνοντας το»καλό», θα στρέψει τον κόσμο που αγάπησε εναντίον της. Πόσο καλό τελικά μπορεί τοκαλό να κάνει;

Screenshots from each chapter, by Per Kirkeby. Directed by Lars von Trier, 1996, October Films, Zentropa Entertainments, Faber and Faber. From Artisan Home Entertainment DVD. Music and video from each of these chapter segments in the film here: http://www.youtube.com/watch?v=d6xEinLh4eA

Η χρηματοδότηση της ταινίας δεν ήταν εύκολη υπόθεση για τον Trier. To »Element of Crime» και το »Europa» μπορεί να άφησαν εποχή για τις εικαστικές τους αρετές, όμως δεν είχαν εισπρακτική επιτυχία. Η αναπάντεχη όμως εισπρακτική επιτυχία του »The Kingdom» άνοιξε και πάλι τους δρόμους για τον Δανό σκηνοθέτη. Πειραματίστηκε με μια πιο ακατέργαστη ,ντοκιμαντερίστικη εικόνα, βασισμένη στα γυρίσματα με κάμερα στο χέρι και με κόκκο στην φωτογραφία. Η ταινία χωρίζεται σε κεφάλαια ,τα οποία εισάγονται στην ταινία με σκηνές απο μαγευτικά τοπία που έχουν υποστεί ψηφιακή επεξεργασία και συνοδεύονται απο κλασσικά τραγούδια της δεκαετίας του ’70.

Η απόλυτη ταινία-αριστούργημα, για το καλό και την δύναμη της ανιδιοτελούς αγάπης μέσα απο μια ιδιαίτερη σκηνοθετική άποψη, αυτή του Lars Von Trier. Η πορεία μιας βαθιά θρησκευόμενης, ιδιόμορφης γυναίκας που συνειδητοποιεί ότι θα πρέπει να αντικαταστήσει την ψυχρότητα που επιβάλει η θρησκεία της, με την απόλυτη αγάπη. Η πορεία αυτή θα αγιοποιηθεί απο την ίδια την ταινία και το θαύμα στο φινάλε θα συντελεστεί με τις καμπάνες να ηχούν στον ουρανό.waves3

Ταινία εμπειρία, όπως οι περισσότερες του μεγάλου Δανού, προκάλεσε ρίγη συγκίνησης και θαυμασμού στο Φεστιβάλ Καννών του 1996,κερδίζοντας το Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής. Η πορεία της ταινίας έφθασε μέχρι και τα Oscar με την εκπληκτική Emily Watson να διεκδικεί το Oscar πρώτου γυναικείου ρόλου (έχασε απο την Frances McDormand του Fargo) δίνοντας την καλύτερη-εκπληκτικά ρεαλιστική και παράξενη- ερμηνεία της καριέρας της.
Το καλό πάντα θα αναγνωρίζεται….κάπου.

 

Αφήστε ένα σχόλιο »